ดุกศรียโสธร @ใต้กอผักตบชวาริมฝั่งแม่น้ำโขง

ขึ้นหัวเรื่องมาแบบนี้

แอบแปลกใจตัวเองไม่น้อยว่า

ตั้งแต่เกิดมาเราเคยมีน้อง

หรือมีพี่สาวด้วยเหรอ?

ดุกไม่เคยมีพี่สาวหรือน้องสาว ที่ร่วมสายเลือด

แต่ดุกมีพี่สาวที่รักมากคนนึง

และก็ไม่รู้ว่าตอนนี้พี่เค้ายังยอมรับดุกว่ายังเป็นน้องพี่เค้าอยู่มั้ย

ซึ่งดุกก็เชื่อนะว่าพี่สาวคนนี้ก็รักดุกมากเช่นกัน

แต่อยู่มาวันนึง ดุกก็ไม่เข้าใจว่า

สิ่งที่พี่สาวคนนี้ทำกับดุกอยู่บ่อย ๆ  มันหมายความว่าอะไร

เจตนาที่ดุกคิดในตอนแรก

มันคือสิ่งที่ทนต่อไม่ได้ และก็ทำมันลงไป

แต่เมื่อรู้ความต้องการของเขาแล้ว สิ่งที่ดุกทำลงไปนั่นน่ะ

มันเหมือนหอกที่กลับมาทิ่มใจตัวเองจนเจ็บ

ไม่รู้จะพูดให้สวยหรูไปทำไมเนอะ  เอาใหม่ ๆ

คำพูดที่ดุกสวนกลับไปตอนนั้น

ทำให้ดุกคิดได้ว่านั่นคือ ความเข้าใจผิดอย่างมหันต์ที่สุดในชีวิต

ดุกกำลังทรยศความรู้สึกของพี่สาวที่รักมากคนนึง 

เมื่อรับรู้แล้วว่าพี่สาวคนนี้เสียใจแค่ไหน ก็ยิ่งรู้สึกแย่

ยังโทษตัวเองเรื่อยๆ เสมอแหละ (นิสัยเสียนะเนี่ย)

แต่ก็ไม่กล้าที่จะกลับไปคุยด้วย

เพราะความหวาดกลัวนั่นล่ะ

กลัวอะไรน่ะหรอ กลัวไม่กลับไปเป็นเหมือนเดิมไง 

เหมือนดุกขี้ขลาดเนอะ ไม่กล้าสู้กับปัญหา

เอาแต่หนีแล้วเมื่อไหร่จะโตขึ้นก็ไม่รู้

ถ้าพี่สาวคนนี้รู้ตัวแล้วได้อ่านข้อความจากบล็อกนี้

ขอให้รู้ว่าน้องคนนี้ยังเหมือนเดิมนะ

เวลาที่พี่ไม่อยู่มันเหงา เงียบ วังเวง

เวลาที่พี่ไม่ได้อยู่คอยตักเตือน มันเหมือนดำเนินชีวิตไปคนเดียว

เวลาที่กดเบอร์โทรอยากคุยกับใครสักคน

แล้วไปเจอชื่อพี่อ่ะ มันไม่มั่นใจเลยที่จะกดโทรออก

เชื่อมั้ยว่า "เสียใจ" เหมือนกันนะที่เป็นแบบนี้

เป็นแบบนี้เพราะดุก คนเดียว..

ดุกน่าจะเปลี่ยนเป็นปลาหมอนะว่ามั้ย

ทำไมน่ะหรอ

ก็ "ปลาหมอตายเพราะปาก" ไงล่ะ -_-''

เล่นพูดซะ ทำให้พี่สาวเสียใจแบบนี้ไงถึงได้ตายเพราะปาก

ถึงดุกจะเป็นน้องที่แสนดี หรือเป็นน้องในอุดมคติของเจ๊ไม่ได้

แต่ "ดุกขอโทษนะเจ๊"

อยากให้รู้ว่าดุกไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ

*05a*