ดุกศรียโสธร @ใต้กอผักตบชวาริมฝั่งแม่น้ำโขง

จดหมายยาวหน่อยนะจ๊ะ..

สวัสดีจ้ะเจ๊สุดสวย (อย่างน้อยก็สวยสุดในเวิ้งอ่าว)

ได้ข่าวว่าช่วงนี้เจอมรสุม

สุขภาพเจ๊เป็นยังไงบ้าง

วังใต้บา่ดาลของเจ๊มีรอยร้าวบ้างมั้ย

ยังไงก็ขอให้อดใจรอ รักษาสุขภาพด้วย

เดี๋ยวพอพ้นช่วงนี้ไป

ดุกศรีเชื่อว่าเจ๊คงจะร่าเริงขึ้นได้เองนะจ๊ะ

ดุกศรีอยู่น้ำจืด แม่น้ำโขงก็ค่อนข้างไกลจากปากอ่าวไทยพอสมควร

หวังแค่จดหมายฉบับนี้จะลอยตามน้ำไปโผล่แถวอ่าวไทย

ให้เจ๊ได้อ่านละกันนะ

เรื่องน้องเจ๊ ได้ข่าวจากจดหมายเปิดผนึกแถว ๆ อ่าวไทยเมื่อเร็ว ๆ นี้

จริง ๆ ก็รับรู้มาระยะหนึ่งแล้วล่ะ แต่ไม่รู้จะบอก

หรือให้วิธีการแก้ปัญหายังไงให้รู้สึกว่า

เป็นวิธีที่สามารถทำได้โดยไม่รู้สึกว่าบาดหมางกันในใจทั้งสองฝ่าย

ดุกศรีเองก็ประสบการณ์น้อย แต่ขอให้ความเห็นว่า..

เค้าก็ยังเห็นเจ๊เป็นคนที่สามารถพึ่งพาได้ตอนที่ทุกข์น่ะ

แค่แสดงออกแบบละมุนละม่อมไม่เป็น

ว่าทุกข์ยังไง รู้สึกยังไง

อาจจะเห็นว่าเป็นพี่ เป็นคนในครอบครัว เลยไม่กล้าเล่าให้ฟัง

เหมือนเพื่อนของน้องเจ๊ที่น้องเจ๊เค้าแอบหนีไปเที่ยวด้วยทุกครั้ง

พูดง่าย ๆ คนในครอบครัวนะ บางเรื่องดุกศรีเองก็ไม่เล่าให้ฟัง

สำหรับครอบครัวที่ถูกเลี้ยงมาแบบ อยู่ในกรอบ อยู่ในประเพณีดีงาม

คนในครอบครัวเป็นคนหัวโบราณ รับเรื่องราวที่คนในครอบครัว

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ลูกของตัวเอง ทำอะไรเสื่อมเสีย หรือขัดใจพ่อแม่ไม่ได้

ก็จะกลายเป็นว่าถ้าจะทำอะไร หรือปรึกษาเรื่องอะไรสักอย่าง

แล้วคนที่เป็นผู้ปกครองเรารู้แล้วเค้าไม่พอใจแน่ ๆ

ก็ไม่เลือกที่จะปรึกษาคนในครอบครัว หรือแฟนตัวเองด้วยซ้ำ

แต่เลือกที่จะปรึกษาคนนอกครอบครัวเช่น เพื่อนสนิท หรือพี่ที่นับถือกัน

เพราะไปปรึกษาเขาแล้วเขาก็แค่ดุ ๆ ด่า ๆ ดีหน่อยก็อาจมีไอเดียดี ๆ

(อาจดีกว่าคนหัวโบราณในครอบครัว)

แต่พวกเขาเหล่านั้นไม่มีอิทธิพลที่จะบังคับเราให้ตัดสินใจได้เหมือนเราเองไง

ในขณะที่ไปปรึกษาคนในครอบครัว หรือแฟนเรา แล้วจะโดนด่าแรงกว่า

และอาจจะมีผลทำให้ไม่สามารถทำอะไรได้ตามใจต้องการด้วย

(เพราะพวกเขาสามารถบังคับกดดันไม่ให้เราทำ เราอยากทำก็ทำไม่ได้

ถ้าไม่เล่า ไม่ให้รู้ซะยังดีกว่า เพราะอย่างน้อยที่สุดเราก็สามารถทำอะไรเองได้ตามใจเราต้องการ)

คิดอีกแง่ยังดีกว่าน้องเจ๊ไปอยู่กับเพื่อนแทนที่จะอยู่กะเจ๊นะ

อย่างน้อยที่สุดเราก็รู้ว่าทำไมถึงเป็นอย่างนั้นอย่างนี้

(ระหว่างที่รับรู้พฤติกรรมเราก็รู้สึกระอาใจไปพร้อม ๆ กัน หรือเข้าใจไปพร้อม ๆ กันก็ไม่รู้)

มีเส้นบาง ๆ ระหว่างความเป็นพี่น้องมัดไว้อยู่ให้รู้ว่ายังเป็นครอบครัวเดียวกันนะ

แต่ในขณะเดียวกัน มันก็เหมือนกำแพงบาง ๆ กั้นความเป็นส่วนตัวไว้

เจ๊เตือน เจ๊บอกอะไรแล้วน้องไม่ฟัง หรือฟังแต่ไม่ทำตาม มันก็ทำให้เครียดใช่รึเปล่า

เอาเป็นว่า..

ดุกศรีเชื่อว่า ถ้าน้องเจ๊อ่ะเจอเหตุการณ์อะไรสักเหตุการณ์นึง

ที่ทำให้เค้าสำนึกในบุญคุณได้อ่ะ

(เช่น โดนเหมือนอย่างที่เจ๊โดน หรือมีเพื่อนสนิทที่น้องเจ๊นับถือและเชื่อมาก ๆ อ่ะพูดสะกิดใจเค้า)

ถึงตอนนั้นเค้าอาจจะดีขึ้นก็ได้

อาจจะกลับมาเป็นเหมือนเมื่อก่อน ตอนที่ยังดี ๆ กันอยู่

ขอให้วันนั้นมาถึงไว ๆ นะ วันที่เจ๊กะน้องเจ๊เปิดใจกัน

เข้าใจกัน และน้องเจ๊รักเจ๊เหมือนวันเก่า ๆ

เพียงแต่ต้องใช้เวลา ช่วงนี้ขอให้เจ๊อดทนให้มาก ๆ

ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด

คือถ้าทำดีที่สุดได้แค่นั้นก็ไม่ต้องเสียใจว่าผลออกมามันจะดีหรือไม่ดี

แต่ขอให้ดีใจกับตัวเองก่อน ที่ทำเต็มที่แล้วนะ!!

ถึงดุกศรีจะช่วยอะไรเจ๊ไม่ได้มาก

อย่างดีก็ทำได้แค่รับฟัง หรือช่วยเหลือบางอย่างที่สามารถทำได้

แต่บอกอีกทีว่า ดุกศรีคงไม่ทำให้เจ๊ทุกข์ใจขึ้นใช่มั้ย?

รักเจ๊น๊า อยากกอดเจ๊จัง เจ๊สู้ ๆ นะ

ดุกศรีจ้ะ