ดุกศรียโสธร @ใต้กอผักตบชวาริมฝั่งแม่น้ำโขง

อย่างที่บอกไปเมื่อวาน ว่าวันนี้จะไปเอางาน

ตกลงกันซะดิบดีตั้งแต่วันที่ 18 ทางร้านบอกว่าจะเสร็จตอนเย็นวันที่ 25

แต่กวางบอกว่าจะมารับงานในวันที่ 26 ละกัน

วางแผนไว้ในใจว่าจะได้เอาไปส่งอาจารย์วันนั้นเลย

 

 

ปรากฏพอถึงวันที่ 26 ก็ทำงานถึงประมาณเที่ยง ๆ ก็ออกจากออฟฟิศ (ลางานไปครึ่งวัน)

ไปถึงร้านแถว ๆ สามย่านตอนบ่ายโมง (ขอสงวนชื่อร้านนะคะ)

 

"น้องคะ พี่ลืมโทรบอกว่าคนที่เขาเอางานน้องไปเข้าเล่มให้เขาลืมเอามาให้เมื่อวาน"

 

พี่เจ้าของร้านที่รับงานตูวันนั้นทำหน้าแบบนี้ระหว่างทานข้าว  

 

 

 

 

"อ้าว แล้ววันนี้จะได้มั้ยอ่ะคะ"

(นึกในใจทำไมมึงไม่โทรมาบอกตูวะ เสียเวล่ำเวลา)

 

 

 

 

"น้องนัดอาจารย์ไว้กี่โมงอ่ะ วันอื่นได้มั้ยคะ"

 

 

นั่นหมายความว่าตูต้องลางานวันอื่นเพื่อพี่เหรอ?

ไม่นะไม่..

 

 "วันอื่นไม่ได้ค่ะ เพราะต้องเอาเล่มไปให้อาจารย์แลกกับทรานสคริปต์
และก็ต้องเอาไปส่งเองด้วย ฝากไปส่งไม่ได้"

 

 

ระหว่างนี้ทางเจ้าของร้านก็โทรถามต้นเหตุ พอวางสายปั๊บ

 

"น้องรอถึงบ่าย 3 ได้มั้ยอ่ะคะ

เพราะตอนนี้ทางนั้นเขาอยู่ธรรมศาสตร์ท่าพระจันทร์ บ่าย 3 เขาจะมาถึงร้านพี่"

 

 

อ่ะ ขอโทรถามอาจารย์ก่อนว่าจะอยู่ถึงกี่โมง

อาจารย์ไม่รับโทรศัพท์ 

 

 

 

 

 

โทรถามเพื่อนในกลุ่ม thesis บ่นกับเพื่อนให้ฟังดัง ๆ ในร้าน

ว่าดีที่เราลางานมาครึ่งวัน ไม่ได้ลา 3 ชั่วโมง ไม่งั้นโดนเจ้านายด่าเละแน่

 

 

พอพูดโทรศัพท์จบก็

 

 

"น้องคะเรื่องนี้พี่ขอโทษน้องด้วยนะคะ"

 

 

"ค่ะพี่ไม่เป็นไร"
(ในใจอีกฝั่งโกรธชิบหาย นัดตูมาทำไมวะเนี่ย อีกฝั่งบอก เขาขอโทษแล้วก็อย่าไปถือสาเลย)

 

 

ก็ยังใจเย็นไปหาอะไรกิน ไปเจอร้าน bkk grill ก็ไปนั่งกินข้าวมื้อเที่ยงที่นั่น

สั่งหมูพริกไทยดำส้มตำ ขนมปังกระเทียม และก็ผักโขมอบชีส

2 อย่างแรกไม่มีอะไรก็หมดจานดี (แปลว่าอร่อย)

แต่อย่างหลังนี่แหละ จะบอกว่าไม่ค่อยอร่อย (ไม่ถูกปาก)

กลิ่นพามีซานชีสเหม็นเตะจมูกตั้งแต่วางบนโต๊ะ คือมันเหม็นไม่น่ากิน

แล้วพอตักเข้าปากไป

 

 

 

 

มันคาวมาก (น่าจะจากพามีซานชีส) เคี้ยวเข้าไปมันมีมักกะโรนี และก็มีถั่วลิสง

คนละเรื่องกะที่เราทำเลยอ่ะ

คือปกติที่ทำกินเองจะมีผักโขม มีหัวหอม มีเบคอน หรือจะเพิ่มเห็ดแชมปิญองด้วยก็แล้วแต่ทุนทรัพย์

ชีสก็ใช้เชสดาชีสกับมอสซาเรลลาชีส ส่วนพามีซานไม่ใส่เพราะมันเค็ม

คนที่เคยกินที่กวางทำเอง ก็จะบอกว่ารสชาติมันคล้าย ๆ กับของนารายณ์พิซซาเรีย

 

แต่นี่มันไม่ใช่น่ะกิ๊ฟท์ มันไม่ใช่!!!~

 

 

ตอนแรกว่าจะห่อไปแบ่งเจ๊นัท กินที่วังอุจจารีเทวะ

ฉลองเนื่องจากสามารถเล่นเน็ตที่วังได้แล้ว

ก็คงไม่ต้องห่อละล่ะ กินแล้วไม่ผ่าน!!

 

 

พอถึงบ่าย 3

 

 

เดินเข้าร้าน

 

 

"น้องคะ ยังไม่มาเลยอ่ะค่ะ"

 

 

แต่ก็ยังดีที่กดโทรศัพท์ถามเลย ว่าอยู่ตรงไหน

ปรากฏว่าอยู่ตรงหัวลำโพงแล้ว

ก็เลยยอมนั่งรอระหว่างนี้ก็จ่ายเงินที่เหลือจากมัดจำเสร็จสรรพครบถ้วน

 

สัก 15 นาทีต่อมา เห็นคนแบก thesis เข้าร้านมาเยอะมาก ก็แยก ๆ หา

เราก็ไม่ได้เข้าไปยุ่งนะ เพราะตอนนี้กลิ่นตัวเริ่มหึ่งออกมา ยิ่งเราขยับแขน กลิ่นยิ่งออก

(จนตัวเองเป็นคนปล่อยกลิ่นยังรำคาญเลยอ่ะ) ก็เลยอยู่เฉย ๆ

 

 

จากที่ฟังเขาหาของเราไม่เจอ 

 

 

ถามไปถามมา ทางคนที่เขาเอาเล่มมาให้

เขาก็ให้คำตอบหลังจากที่ไปขน thesis ของราชมงคลมาหมดคันรถแกแล้วว่า

คงลืมไว้ที่มหิดลศาลายา

 

 

 

 

 

. . ม หิ ด ล   ศ า ล า ย า  . .

 

ชิบหายแล้ว มหิดลศาลายา ไกลมาก

ถ้าไปเอาตอนนี้มาให้เรา มันจะกี่โมงวะเนี่ย

อาจารย์จะยังอยู่รอเรามั้ย

โทรไปหาอาจารย์ ท่านก็ยังไม่รับเช่นเคย

จนโทรไปหาอาจารย์ที่ปรึกษา (คนละคนกับคนแรก) ก็เลยได้ข่าวจากอาจารย์ที่ปรึกษาว่า

 

อาจารย์คนที่ต้องการคุยด้วยเนี่ย แกไปต่างจังหวัดประมาณ 3-4 วัน

ยังไงก็ต้องโทรคุยกะอาจารย์แหละเพราะกลับมาแล้วก็ไม่รู้ว่าจะเข้าคณะหรือเปล่า

เพราะเป็นช่วงปิดเทอม ไม่ได้มาทุกวัน

 

 

 

พอได้คำตอบแล้วว่ายังไงวันนี้คงไม่เจออาจารย์แน่ ๆ คงไม่ได้ส่งในวันนี้แน่ ๆ

ทางเจ้าของร้านก็เลยเสนอว่า

 

"งั้นถ้าวันไหนน้องจะไปส่งงาน น้องโทรมาบอกพี่ได้มั้ย
เดี๋ยวพี่ให้มอไซค์เอา thesis น้องไปให้ที่หน้ามหาลัยเลย
น้องจะได้ไม่ต้องแวะมาร้านพี่อีก"

 

อืม... บอกตรง ๆ ว่าโคตรกลัว ไปรับงานแล้วไปส่งเองยังอุ่นใจกว่าให้คนที่ไหนไม่รู้เอาไปส่งให้เราที่มหาลัย

แต่ในเมื่อเขาเสนอมาแบบนี้ก็ .. กวางเลยบอกเขาไปว่า

 

 

"ถ้าจะไปส่งวันไหนเดี๋ยวโทรไปบอกอีกทีละกันค่ะ"

 

 คงได้ไปส่งช่วงอาทิตย์หน้า น่าจะจันทร์หรือไม่ก็อังคารนี้แหละ

 

ตอนนั้นเวลาบ่าย 3 ครึ่งละ ตูก็ไปวังอุจารีเทวะต่อ (แถว ๆ สุดทางด่วนโทลล์เวย์ประเทศรังสิต)

เวลานั้นก็โทรถามแม่นาง ว่าจากมาบุญครองมีรถตู้ไปมั้ย

แม่นางตอบว่ามี อยู่ฝั่งมาบุญครองเลย พอลงรถปั๊บตาไวไปเจอรถตู้เป้าหมายพอดีก็ขึ้นเลย

 

แต่ก็โง่อีก ไม่ได้ถามว่ามันผ่านอะไรบ้าง

ซึ่งมันผ่านแต่ดงรถติดทั้งนั้น ตั้งแต่มาบุญครอง
มันจะผ่านสยาม (ตรงนี้ก็ติดไม่ต่ำกว่าครึ่งชั่วโมงแถว ๆ หน้าพารากอนนี่แหละ)
เพื่อไปหน้าเวิล์ดเทรด
ผ่านสี่แยกประตูน้ำ (นี่ก็นาน)
ไปแยกดินแดง เพื่อขึ้นสะพานไปพหลโยธิน
ผ่านเซ็นทรัลลาดพร้าว (ระหว่างนี้ก็นาน)
ผ่านเมเจอร์รัชโยธิน ข้ามสะพาน
ผ่านศรีปทุม ไปสะพานใหม่ (นี่ก็นานอีกแล้ว)
ผ่านเซียร์ ฟิวเจอร์รังสิต ก็ลงมันท่ารถนั่นแหละ ดูนาฬิกาอีกที

 

เข็มยาวชี้เลข 10 เข็มสั้นชี้ใกล้ ๆ เลข 6

 

 

เจ๊ดตะม่อนโด้วววววววว~~ (ขอยืมคำเจ๊ ต. นามสมมติในบอร์ดมาใช้หน่อยนะคะ)

รีบจับตูดทันใด.. รากงอกตูดมั้ยนี่

 

 

รู้งี้ยอมเปลืองตังค์นั่งรถไฟฟ้ามาดีกว่า

 

ลงรถก็จ่ายตังค์ไป 30 บาท (ถ้ารักษาทุกโรคจริง รักษาโรคเมื่อยตูดให้ตูด้วยสิ)

 

 

 

นั่งรถต่อไปอีกนิดนึงก็ถึงวังละ จัดการอาบน้ำอาบท่า (ตัวเหม็นมาก)

ฝากเสื้อให้ใต้วังซักอบรีดให้ (ใต้วังมีร้านซักผ้า)

และก็มานั่งเห่อคอมใหม่ของแม่นางด้วยกันอีกรอบ

 

 

ก็ช่วยลงโปรแกรมโน่นนั่นนี่ให้ตาม step นั่นแหละ

 

แต่ตูก็ยังไม่วายซุ่มซ่าม เตะขาเตียงแม่นางจนช้ำไปอีก

 

 

(ตอกย้ำความซวยเข้าไปนะวันนี้)

 

 

 

เสร็จธุระที่วังแล้วก็กลับบ้าน (นั่งรถตู้เช่นเคย)

ระหว่างทางแม่ก็โทรมาถามเรื่องงาน ว่าเป็นอย่างไรบ้างได้ส่งมั้ย

ก็เลยเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในร้านให้ฟัง

แม่ก็ด่าบอกว่า

 

 

"ทำไมไม่รู้จักโทรไปถามที่ร้าน วันนี้จะได้ไม่ต้องมาเสียเวลาลางาน"

 

 

 

 

 

มันใช่เรื่องที่กวางจะต้องโทรถามทางร้านเองเหรอ ก็นัดเป็นมั่นเป็นเหมาะแล้วง่ะ

 

 

 

เล่าให้แม่นางฟัง เล่าให้เพื่อนร่วมกลุ่มฟัง

ก็บอกเหมือนกันว่าทางร้านน่าจะลดราคาค่าเข้าเล่มให้

อย่างน้อยก็ทดเรื่องค่าเสียเวลาก็ยังดี

(นี่ไม่ได้ทดอะไรเลยนะ ได้ข่าวว่าลดไปแค่ 7 บาท)

 

 

 

 

หวังว่าหลังจากนี้คงไม่มีเรื่องอะไรให้ซวยอีกแล้วนะ

edit @ 9 Apr 2009 20:52:31 by ดุกศรียโสธร